Annemarie van Harten

Op 23 jarige leeftijd kwam ik naar Arnhem. Na mijn studie psychologie belandde ik als medewerker in de eerste officiële opvang voor daklozen. Een raadslid draaide bij ons een volledige nachtdienst mee. Er waren toen al honderden daklozen, maar zij kende allen bij naam.

Die vriendelijkheid en het kennen van namen lijkt nu zo ver weg. Het lijkt nu vaak of het stadsbestuur hun inwoners als een bundeling van problemen ziet. Ik wil terug naar het kennen van mensen waar het om gaat. Dat is de basis van waaruit ik als raadslid besluiten wil nemen.

Waarschijnlijk ben ik nog steeds dat meisje uit het dorp. Alleen wat grijzer.